Τι θα έλεγε εκείνος;

γράφει ο Δημήτρης Κ. Σέργιος στη “δημοκρατία”

Όταν, με συμφωνία των πλείστων μεταπολιτευτικών ηγετών, ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Καραμανλής ο Α΄ ανήγγειλε ότι καθιστά «έργο ζωής του» την ένταξη της Ελλάδος στην τότε ΕΟΚ (σήμερα Ε.Ε.), βάσιζε την επιλογή αυτή σε δύο κύριους λόγους, όπως επισήμως διεκήρυττε…

«Πρώτον, θα κατοχυρώσουμε στο εσωτερικό της χώρας τον σεβασμό στις αρχές της συνταγματικής διακυβερνήσεως. Δεύτερον, θα εξασφαλίσουμε τον σεβασμό των Τούρκων στην ακεραιότητα και ασφάλεια των νησιών μας». Έχω μάθει απέξω κι ανακατωτά αυτό που γράφω, ήταν το «ποιηματάκι» μας στη Νέα Δημοκρατία από τότε που εντάχθηκα στους κόλπους της ως μέλος, από τα νεανικά μου χρόνια μέχρι και σήμερα…

Ως ελεύθερος και στοιχειωδώς διανοούμενος άνθρωπος (αφήστε κάποια «ηχηρά» υπόλοιπα…) διερωτώμαι: Άραγε, του βγήκε του μακαρίτη η διπλή εκείνη πρόβλεψη; Θεωρώ ότι και στο πρώτο και στο δεύτερο επιχείρημα, όπου είχε προσπαθήσει ο αείμνηστος να βασίσει τις εξελίξεις κατά θετικό τρόπο, έχει διαψευσθεί παταγωδώς…

Ως προς το πρώτο: Η χώρα έχει καταστεί, σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολιτεύσεως, ιδίως όμως μετά την έναρξη της δραστηριότητος μελών τρομοκρατικών οργανώσεων και ΜΚΟ μεταναστών, πεδίο εμφυλίου πολέμου μεταξύ αμούστακων παιδιών και θεσμικών οργάνων του συνταγματικού μας καθεστώτος… Ολόκληρα τετράγωνα της πρωτεύουσας και των λοιπών μεγάλων επαρχιακών πόλεων έχουν μεταβληθεί σε πεδία βολής αντιεξουσιαστών κατά αστυνομικών δυνάμεων και ανδρών της Ασφάλειας.

Και ναι μεν (σήμερα) κατειλημμένα κτίρια στα Εξάρχεια και κάποια τελευταία στο Κουκάκι εκκενώθηκαν και σφραγίσθηκαν από τις συνταγματικές Αρχές (περιλαμβανομένων και εισαγγελέων…), παρά ταύτα ανακαταλαμβάνονται, και για να μην τα εκκενώσουν πάλι οι Αρχές, μεταβάλλονται σε… θωρακισμένα χαρακώματα! Λοιπόν, στις καταλήψεις και ανακαταλήψεις εντοπίζονται και «ευρωπαϊκές» ενισχύσεις των καταληψιών!

Ως προς το δεύτερο: Η αποκληθείσα «Ευρωένωση» όχι μόνο είναι πλέον υποχρεωμένη να διαγράψει, το συντομότερο δυνατόν, από τον κατάλογο των μελών της την Αγγλία, αλλά έχω αρχίσει να προβληματίζομαι εάν τα πάει καλά ή όχι και με την Αμερική! Εκεί, δηλαδή, που εμείς παίζαμε με τους εντεύθεν και με τους εκείθεν του Ατλαντικού Ιρλανδο-αγγλοσάξονες, αλλά και με τους Φραγκο-γερμανούς σε μια μεγάλη παρέα για την κατοχύρωση των εθνικών μας συμφερόντων, φθάσαμε σήμερα να μην ξέρουμε ακριβώς ποιος απ’ αυτούς είναι με ποιον!

Φαίνεται ότι όλοι οι παραπάνω (πλην, ίσως, της Γαλλίας) έχουν προσεταιρισθεί τον… Ερντογάν, όχι μόνο για να κάνουν επιχειρηματικά και πολιτικά μαγειρέματα, αλλά και για να φορτώνουν στα νησιά μας άγνωστων στοιχείων μετανάστες σε καθημερινή βάση, για άδηλο χρονικό διάστημα!

Επιπλέον, τώρα παίζουν και στη Λιβύη, στον θαλάσσιο χώρο της οποίας κανείς δεν ξέρει ποιο ακριβώς παίγνιο παίζεται σε βάρος μας. Άραγε, τι θα έλεγε γι’ αυτά, αν ζούσε, ο Καραμανλής ο Α΄, που είχε συγκρουσθεί με το ΝΑΤΟ αγρίως τον καιρό του δεύτερου «Αττίλα»; Και ένα τελευταίο ερώτημα: Είμαστε, άραγε, σίγουροι, ότι εξαντλήσαμε δυνατότητες συνεννόησης και με έναν άλλον ιστορικό φίλο μας, όπως είναι η πλέον μη κομμουνιστική, βαθιά πολιτισμένη και, κυρίως, ομόδοξη αδελφή μας, η Ρωσία, την οποία εκμεταλλεύεται αγρίως ο Ερντογάν, ενώ της επιτίθενται, επίσης αγρίως, αμερικανοτραφείς δικοί μας εκκλησιαστικοί;

Σχολιάστε