Το τέλος της αυταπάτης! Είμαστε μόνοι μας σε μια πορεία σύγκρουσης...

Κακά μαντάτα από το Λονδίνο. Η συνάντηση με τον Ερντογάν δεν απέδωσε τίποτα καλό για την ελληνική πλευρά. Η δήλωση Μητσοτάκη πως τέθηκαν τα θέματα και κατεγράφησαν οι διαφωνίες είναι ένας κομψός τρόπος, για να πεις ότι προσκρούσαμε πάνω στον πάγο της τουρκικής αδιαλλαξίας.

Κακά τα ψέμματα. Οι πολιτικοί πρέπει να αρχίσουν να λένε την αλήθεια στο λαό μας, για να τον προετοιμάζουν για παν ενδεχόμενο. Η Τουρκία εμμένει αδιάλλακτα στις θέσεις της. Αυτό σημαίνει πως σύντομα θα στείλει γεωτρύπανο εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Οι Τούρκοι ποντάρουν στη διαχρονική ελληνική υποχωρητικότητα. Το 1996 στην κρίση των Ιμίων κατεβάσαμε τα σώβρακα. Τη σημαία την πήρε ο άνεμος, είπαμε και ευχαριστήσαμε τους Αμερικάνους.

Τι θέλετε, είπαν τότε κάποιοι, να κάνουμε πόλεμο για δυο βράχους; Ακολούθησε η Μαδρίτη, όπου η Τουρκία κατάφερε να περάσει τις θέσεις της περί γκρίζων ζωνών. Έτσι φτάσαμε σήμερα η Τουρκία να διεκδικεί το μισό Αιγαίο και να αλωνίζει στην Ανατολική Μεσόγειο αγνοώντας την Κρήτη. Η πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων έχει πάρει ανεπιστρεπτί πορεία σύγκρουσης. Αναπόφευκτης σύγκρουσης. Εκτός κι αν εμείς κατεβάσουμε τα σώβρακα όπως επί »εθνάρχη» Σημίτη και πάμε σε μια μοιρασιά, που βεβαίως δεν θα είναι καθόλου υπέρ μας, γιατί αν θες να μοιράσεις κάτι με κάποιον πολύ δυνατό, πρέπει να είσαι κι εσύ έτοιμος για παν ενδεχόμενο…

Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη για παν ενδεχόμενο; Η Τουρκία είναι μια χώρα ενωμένη μπροστά στον εθνικό κίνδυνο. Όλες οι πολιτικές της δυνάμεις ομονοούν. Αριστεροί και δεξιοί, Κεμαλιστές ή νεοοθωμανοί, μπροστά στον εθνικό κίνδυνο συντάσσονται πίσω από τον ηγέτη τους. Το είδαμε, άλλωστε, αυτό πρόσφατα με την επίθεση στο Αφρίν, όταν από παιδιά δημοτικών σχολείων μέχρι διάσημοι ποδοσφαιριστές χαιρετούσαν τη σημαία τους στρατιωτικά.

Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει με εμάς. Και συμβαίνει διαχρονικά. Εμείς πήγαμε σε πόλεμο με την Τουρκία το 1919-22, όντας διχασμένοι ανάμεσα σε Βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς. Και τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οι Έλληνες πολιτικοί μαλώνουν για την ΑΣΟΕΕ, τον Γρηγορόπουλο, την κατάθεση Μανιαδάκη… για τα πάντα.

Επιπλέον, το ελληνικό πολιτικό προσωπικό έχει διαχρονικά καλλιεργήσει στο λαό μας αυταπάτες. Αυταπάτες πως κάποιοι άλλοι θα τον σώσουν και δεν θα χρειαστεί να πολεμήσει. Αυτό είναι μέγιστο λάθος. Εγκληματικό. Η ελευθερία δεν σου χαρίζεται. Την κατακτάς με τα όπλα. Κανείς δεν θα μας σώσει. Καλό είναι που είμαστε στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. αλλά δεν πρόκειται να πολεμήσουν για μας ούτε οι Ευρωπαίοι ούτε Αμερικάνοι. Ούτε πρόκειται να μας σώσουν οι διαχρονικά κωμικές επικλήσεις μας του διεθνούς δικαίου.

Ας πάψουμε να περιμένουμε μισή δήλωση ξένου ηγέτη για να πιαστούμε από αυτή. Ας πάψουμε σαν τους παρακατιανούς να περιμένουμε να μας δείξει λίγη εύνοια ο χ ξένος ηγέτης -εύνοια που συνήθως μεταφράζεται το πολύ σε ένα κλείσιμο του ματιού. Έχει έρθει το τέλος των αυταπατών. Και το χειρότερο για εμάς είναι ότι αυτό το τέλος ήρθε σε μια περίοδο που ο στρατός μας δεν είναι στα καλύτερα του λόγω των μνημονίων της αποστελέχωσης αλλά και της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης (θυμίζω ο Μπαλάφας δήλωνε: «θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία»…)

Όσο δε για την κατάσταση της ελληνικής νεολαίας, ας μη μιλήσουμε καλύτερα…

Σχολιάστε